Wizyta u ginekologa to ważny krok w dbaniu o zdrowie intymne kobiety, jednak dla wielu pacjentek, zwłaszcza tych, które udają się do lekarza po raz pierwszy, może być źródłem stresu i niepewności. Obawy związane z badaniem, nieznajomość procedur czy wstyd przed rozmową o intymnych kwestiach to zupełnie naturalne uczucia. Dlatego warto wiedzieć, jak wygląda pierwsza konsultacja ginekologiczna, jak się do niej przygotować i czego się spodziewać, aby przebiegła ona w komfortowej atmosferze.

Kiedy umówić się na pierwszą wizytę u ginekologa?

Nie istnieje jedna konkretna granica wieku, w której każda kobieta powinna udać się na pierwszą wizytę ginekologiczną, jednak zaleca się, aby miało to miejsce:

• Między 13. a 16. rokiem życia – w przypadku nastolatek w celach edukacyjnych, aby dowiedzieć się o fizjologii cyklu miesiączkowego, higienie intymnej oraz metodach antykoncepcji.
• Przed rozpoczęciem współżycia – aby skonsultować kwestie antykoncepcji i profilaktyki chorób przenoszonych drogą płciową.
• Po rozpoczęciu współżycia seksualnego – w celu przeprowadzenia pierwszych badań profilaktycznych, w tym cytologii.
• W przypadku nieregularnych, bolesnych lub bardzo obfitych miesiączek – aby wykluczyć zaburzenia hormonalne, endometriozę lub inne schorzenia.
• W momencie pojawienia się niepokojących objawów – np. świądu, pieczenia, nietypowych upławów, bólu w podbrzuszu czy innych dolegliwości.

Jak się przygotować do pierwszej wizyty?

Aby badanie przebiegło sprawnie i komfortowo, warto odpowiednio się przygotować:

1. Wybór odpowiedniego terminu

Najlepiej umówić wizytę po zakończeniu miesiączki, gdyż ułatwi to lekarzowi przeprowadzenie badania i pobranie ewentualnych próbek. Jeśli jednak pacjentka ma nagłe objawy, takie jak krwawienia między miesiączkami czy silny ból, wizytę należy odbyć jak najszybciej, niezależnie od fazy cyklu.

2. Higiena intymna

Wystarczy zwykła, codzienna higiena – nadmierne podmywanie się, stosowanie płynów do irygacji czy perfumowanych kosmetyków może zaburzyć naturalną florę bakteryjną i wpłynąć na wyniki badań. Warto także unikać stosowania tamponów czy globulek dopochwowych na 24 godziny przed wizytą.

3. Wygodne ubranie

Luźne ubranie ułatwi przebranie się przed badaniem. Wiele kobiet wybiera sukienkę lub spódnicę, co może zapewnić większy komfort psychiczny podczas wizyty.

4. Przygotowanie informacji dla lekarza

Warto zastanowić się nad odpowiedziami na pytania, które lekarz może zadać, np.:

• Kiedy miała miejsce ostatnia miesiączka?
• Czy cykl jest regularny?
• Czy pojawiają się bóle, nietypowe krwawienia lub inne dolegliwości?
• Czy pacjentka rozpoczęła już współżycie?
• Czy występowały choroby ginekologiczne w rodzinie?

Zaleca się również spisanie wszelkich pytań do lekarza – w stresie łatwo zapomnieć o ważnych kwestiach.

Jak wygląda pierwsza wizyta u ginekologa?

1. Wywiad lekarski

Pierwszym etapem wizyty jest rozmowa z lekarzem. Ginekolog zapyta o ogólny stan zdrowia, historię miesiączek, ewentualne objawy oraz aktywność seksualną. To także moment, by rozwiać wszelkie wątpliwości i dopytać o antykoncepcję, profilaktykę chorób czy planowanie ciąży.

2. Badanie ginekologiczne

Jeśli pacjentka nie rozpoczęła jeszcze współżycia, badanie może być ograniczone do USG przez powłoki brzuszne lub oceny zewnętrznych narządów płciowych. W przypadku kobiet aktywnych seksualnie badanie obejmuje:

• Ocenę zewnętrznych narządów płciowych.
• Badanie wewnętrzne przy użyciu wziernika, podczas którego lekarz ocenia stan szyjki macicy i może pobrać wymaz cytologiczny.
• Badanie palpacyjne, pozwalające ocenić wielkość i ułożenie macicy oraz jajników.

3. USG ginekologiczne

Wiele gabinetów wykonuje również USG dopochwowe, które pozwala dokładnie ocenić stan macicy, endometrium i jajników. Jeśli pacjentka nie współżyła, możliwe jest wykonanie USG przez powłoki brzuszne.

4. Badania dodatkowe

W zależności od potrzeb lekarz może zlecić dodatkowe badania, np.:

• Cytologię (profilaktyka raka szyjki macicy).
• Testy na infekcje intymne lub wirusa HPV.
• Badania hormonalne, jeśli pacjentka skarży się na nieregularne miesiączki lub inne zaburzenia.

Najczęstsze obawy przed pierwszą wizytą – jak sobie z nimi poradzić?

1. Wstyd przed badaniem

Poczucie skrępowania to naturalna reakcja, jednak warto pamiętać, że dla ginekologa jest to rutynowa procedura, a komfort pacjentki jest dla niego priorytetem. Można poprosić o obecność asystentki lub wybrać lekarza tej samej płci, jeśli to pomoże w przełamaniu barier.

2. Strach przed bólem

Badanie ginekologiczne nie powinno być bolesne. Może powodować lekki dyskomfort, ale doświadczeni lekarze starają się przeprowadzać je jak najbardziej delikatnie. Warto zgłaszać wszelkie dolegliwości podczas badania.

3. Obawa przed pytaniami lekarza

Nie ma powodów do stresu – ginekolog nie ocenia stylu życia pacjentki, a jego celem jest dbanie o jej zdrowie. Warto odpowiadać na pytania szczerze, ponieważ dokładny wywiad pomaga w postawieniu właściwej diagnozy.

Podsumowanie

Pierwsza wizyta u ginekologa jest ważnym krokiem w profilaktyce zdrowia kobiecego. Warto odpowiednio się do niej przygotować i pamiętać, że regularne kontrole mogą zapobiec wielu poważnym chorobom. Nie należy się jej obawiać – profesjonalny lekarz zadba o komfort pacjentki i odpowie na wszystkie pytania.

Nie zwlekaj z wizytą – dbanie o zdrowie intymne to inwestycja w Twoje samopoczucie i bezpieczeństwo!

Artykuł Pierwsza wizyta u ginekologa – jak się przygotować i czego się spodziewać? pochodzi z serwisu Fast Medica.

Jak wygląda?
Badanie ginekologiczne polega na ocenie narządów płciowych (zewnętrznych i wewnętrznych) przy użyciu wziernika oraz badaniu palpacyjnym. Lekarz sprawdza stan szyjki macicy, ścian pochwy oraz macicy.

Jak często?
Raz w roku – każda kobieta, niezależnie od wieku.

Dlaczego jest ważne?
To podstawowe badanie pozwala wykryć wszelkie nieprawidłowości, np. nadżerki, mięśniaki, polipy czy infekcje.

Cytologia – kluczowa w profilaktyce raka szyjki macicy

Jak wygląda?
Lekarz pobiera próbkę komórek z szyjki macicy, które następnie są analizowane pod kątem obecności zmian przednowotworowych i nowotworowych.

Jak często?
Co 3 lata – jeśli wcześniejsze wyniki były prawidłowe.
Co rok – jeśli występują czynniki ryzyka, np. infekcja wirusem HPV.

Dlaczego jest ważna?
Rak szyjki macicy rozwija się powoli i przez długi czas nie daje objawów. Cytologia pozwala wykryć zmiany na wczesnym etapie i wdrożyć skuteczne leczenie.

Test na wirusa HPV – profilaktyka raka szyjki macicy

Jak wygląda?
Badanie polega na pobraniu próbki komórek z szyjki macicy w celu wykrycia wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), który jest główną przyczyną raka szyjki macicy.

Jak często?
Raz na 5 lat u kobiet powyżej 30. roku życia.
Wcześniej – jeśli cytologia wykazuje niepokojące zmiany.

Dlaczego jest ważne?
Wczesne wykrycie zakażenia HPV pozwala na dokładniejszy monitoring i ewentualne leczenie zmian przedrakowych.

USG ginekologiczne – ocena stanu macicy i jajników

Jak wygląda?
To nieinwazyjne badanie wykonywane dopochwowo lub przez powłoki brzuszne, pozwalające na ocenę kształtu, struktury i ewentualnych zmian w obrębie macicy, jajników i endometrium.

Jak często?
Raz w roku – jako badanie kontrolne.
Częściej – w przypadku podejrzenia torbieli, mięśniaków, endometriozy czy nieprawidłowych krwawień.

Dlaczego jest ważne?
USG pozwala wykryć torbiele, polipy, endometriozę oraz inne zmiany, które mogą wpływać na płodność i zdrowie kobiety.

Badania hormonalne – kontrola równowagi hormonalnej

Jak wygląda?
Analiza poziomu hormonów (np. estrogenów, progesteronu, FSH, LH, prolaktyny) na podstawie badania krwi.

Jak często?
W razie zaburzeń cyklu, problemów z zajściem w ciążę lub objawów menopauzy.

Dlaczego jest ważne?
Hormony regulują cykl menstruacyjny, płodność, stan skóry i ogólne samopoczucie. Nieprawidłowy poziom hormonów może być objawem chorób takich jak PCOS, niedoczynność tarczycy czy menopauza.

Mammografia i USG piersi – profilaktyka raka piersi

Jak wygląda?
Mammografia to rentgenowskie badanie piersi, a USG piersi pozwala na ocenę struktury gruczołu sutkowego.

Jak często?
USG piersi – co roku dla kobiet poniżej 40. roku życia.
Mammografia – co 2 lata dla kobiet powyżej 50. roku życia (lub częściej, jeśli występuje ryzyko raka piersi).

Dlaczego jest ważne?
Wczesne wykrycie guzków lub innych zmian zwiększa szanse na skuteczne leczenie raka piersi.

Badania na infekcje intymne i choroby przenoszone drogą płciową

Jak wygląda?
Pobranie wymazu z pochwy lub szyjki macicy oraz badania krwi w celu wykrycia chorób takich jak chlamydia, rzeżączka, kiła czy opryszczka narządów płciowych.

Jak często?
Przy występowaniu objawów (pieczenie, upławy, ból).
Profilaktycznie – co rok dla kobiet aktywnych seksualnie.

Dlaczego jest ważne?
Niektóre infekcje mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niepłodność czy choroby zapalne narządów miednicy.

Podsumowanie

Badania ginekologiczne to fundament profilaktyki zdrowotnej każdej kobiety. Regularna cytologia, USG, testy na HPV oraz badania hormonalne pozwalają na wczesne wykrycie groźnych schorzeń i skuteczne leczenie.

Nie zwlekaj z wizytą u ginekologa – dbaj o swoje zdrowie! Regularne kontrole to najlepsza inwestycja w długie i zdrowe życie.

Artykuł Najważniejsze badania ginekologiczne i ich częstotliwość pochodzi z serwisu Fast Medica.

Regularne wizyty u ginekologa – jak często i dlaczego są tak ważne?

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) oraz towarzystwa ginekologiczne zalecają, aby każda kobieta odwiedzała ginekologa przynajmniej raz w roku, nawet jeśli nie odczuwa żadnych dolegliwości. Regularne kontrole pozwalają monitorować zdrowie narządów rodnych, wykrywać zmiany nowotworowe we wczesnym stadium oraz kontrolować poziom hormonów.

Częstotliwość wizyt może się różnić w zależności od kilku czynników:

• Zdrowa kobieta bez dolegliwości: kontrola co 12 miesięcy, obejmująca badanie ginekologiczne, cytologię (co 3 lata przy prawidłowych wynikach) oraz USG ginekologiczne.
• Kobiety w ciąży: wizyty zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego, zwykle co 4 tygodnie w pierwszym i drugim trymestrze, a co 2 tygodnie w trzecim.
• Pacjentki z problemami hormonalnymi (np. PCOS, endometrioza): częstsze konsultacje, zależnie od leczenia.
• Kobiety stosujące antykoncepcję hormonalną: przynajmniej raz w roku w celu monitorowania wpływu leków na organizm.
• Pacjentki po menopauzie: kontrola co 1–2 lata, z uwzględnieniem badań ginekologicznych i hormonalnych.

Profilaktyka, która ratuje zdrowie

Niektóre choroby ginekologiczne, takie jak rak szyjki macicy czy rak jajnika, przez długi czas rozwijają się bezobjawowo. Regularne badania, w tym cytologia, testy na wirusa HPV oraz USG dopochwowe, pozwalają wykryć niepokojące zmiany na wczesnym etapie, co zwiększa skuteczność leczenia.

Kiedy należy natychmiast udać się do ginekologa?

Oprócz standardowych wizyt profilaktycznych istnieją sytuacje, w których nie należy zwlekać z konsultacją. Do najczęstszych niepokojących objawów, wymagających szybkiej wizyty u ginekologa, należą:

• Nieregularne miesiączki lub ich całkowity brak – może to świadczyć o problemach hormonalnych, zespole policystycznych jajników (PCOS) lub innych zaburzeniach.
• Ból w podbrzuszu – szczególnie jeśli jest silny, nawracający lub towarzyszy mu gorączka. Może wskazywać na infekcję, torbiele jajników lub endometriozę.
• Obfite krwawienia lub krwawienia międzymiesiączkowe – mogą być objawem polipów, mięśniaków, zaburzeń hormonalnych lub nawet stanów przednowotworowych.
• Upławy o nieprzyjemnym zapachu, nietypowej konsystencji lub kolorze – mogą świadczyć o infekcji bakteryjnej, grzybiczej lub chorobie przenoszonej drogą płciową.
• Ból lub dyskomfort podczas stosunku – przyczyny mogą być różne, od suchości pochwy po poważniejsze schorzenia, takie jak endometrioza.
• Świąd, pieczenie lub ból w okolicach intymnych – często związane z infekcjami, ale także z alergiami lub zmianami dermatologicznymi.
• Problemy z zajściem w ciążę – jeśli po roku regularnych starań nie dochodzi do poczęcia, konieczna jest diagnostyka przyczyn niepłodności.

Jak wygląda standardowa wizyta u ginekologa?

Dla wielu kobiet wizyty u ginekologa mogą wiązać się z pewnym dyskomfortem, dlatego warto wiedzieć, jak wygląda ich przebieg. Standardowa kontrola obejmuje:

1. Wywiad lekarski – ginekolog zapyta o cykl miesiączkowy, ewentualne dolegliwości, historię chorób oraz metody antykoncepcji.
2. Badanie ginekologiczne – ocena stanu narządów płciowych, szyjki macicy oraz pobranie cytologii, jeśli jest wskazana.
3. USG ginekologiczne (dopochwowe lub przez powłoki brzuszne) – pozwala ocenić stan macicy, jajników i endometrium.
4. Badania dodatkowe – w razie potrzeby lekarz może zlecić testy hormonalne, badania na infekcje czy oznaczenie markerów nowotworowych.

Podsumowanie

Wizyty u ginekologa to nie tylko profilaktyka, ale również klucz do zachowania zdrowia i wczesnego wykrywania poważnych schorzeń. Każda kobieta powinna odwiedzać ginekologa co najmniej raz w roku, a w przypadku niepokojących objawów – jak najszybciej. Regularne badania, takie jak cytologia, USG i testy hormonalne, mogą zapobiec wielu chorobom i pozwolić na szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Nie zwlekaj z wizytą – profilaktyka to najlepsza inwestycja w zdrowie!

Artykuł Jak często odwiedzać ginekologa? pochodzi z serwisu Fast Medica.

Zakażenia HPV wywołują raka szyki macicy,ale są też odpowiedzialne w dużym stopniu za raka odbytu,sromu i pochwy, poza tym w 30% za raka prącia i za ok.70% raka głowy i szyi.Powodują również łagodne brodawki narządów płciowych.

Zakażenie HPV jest najczęstszym zakażeniem przenoszonym drogą płciową.Szacuje się jego częstość  na ok.80% w ciągu całego życia u kobiet i mężczyzn głównie przed 45 rokiem życia i występuje przejściowo u około 50% aktywnych seksualnie osób.

Około 40 typów wirusa HPV( spośród ponad 100 typów ) wywołuje zakażenie śluzówki narządów płciowych i jamy ustnej.

Typy małego ryzyka – HPV 6 i 11 wywołują zmiany brodawkowate narządów płciowych oraz nawracającą brodawczakowatość dróg oddechowych.

Typy dużego ryzyka -HPV 16,18,31,33,35,39,45,51,52,56,58,59,68,73,82 wpływają na rozwój nowotworów.

Duża zakażalność wirusa HPV powoduje możliwość zakażenia na poziomie 40-60% już w trakcie jednego stosunku.

Układ odpornościowy organizmu zazwyczaj zwalcza zakażenie HPV które zwykle ustępuje w ciągu 24-36 miesięcy. W przypadku utrzymywania się zakażenia,dochodzi do progresji zmian komórkowych,określanych jako fazy dysplazji,a po kilku latach do rozwoju inwazyjnego raka

Najczęściej w zmianach nowotworowych szyjki macicy,sromu,pochwy,odbytu i prącia występuje typ HPV 16 i 18.Natomiast  wirusy o niskim potencjale onkogennym – typ HPV 6 i 11 odpowiadają za 90% przypadków brodawek płciowych czyli tzw kłykcin kończystych oraz za zmiany brodawkowate jamy ustnej,gardła i krtani.

Szczepionki stosowane w celu profilaktyki zakażenia nie zawierają wirusowego DNA i są bezpieczne dla osoby szczepionej.

Zalecenia i wytyczne stosowania szczepionki przeciwko HPV (opracowanie: Advisory Committee on Immunisation Practices przy Centers for Disease Control)

Szczepionki HPV

Dostępne są szczepionki dwuwalentne(HPV 16,18),czrerowalentne(HPV 6,11,16,18)i dziewięciowalentne(HPV 6,11,16,18,31,33,45,52,58) które mogą być stosowane u kobiet,natomiast cztero- i dziewięciowalentną można podawać również mężczyznom.

Wiek

Rutynowe szczepienia u dziewcząt powinny być wykonane w wieku 11-12 lat:serię szczepień można rozpocząć już od dziewiątego roku życia,ale też póżniej,czyli

w wieku 13-26 lat.Jeśli to możliwe,szczepienie powinno być wykonane przed rozpoczęciem kontaktów seksualnych i możliwą ekspozycję na HPV,ale dziewczęta  i kobiety po ewentualnym kontakcie z HPV również powinny być zaszczepione.

Szczepienie mężczyzn na HPV

Zalecane jest rutynowe szczepienie chłopców w wieku 11-12 lat.Szczepienia można zastosować od 9-tego do 21-go roku życia.Mężczyżni z upośledzoną odpornością mogą buć zaszczepieni do 26-go roku życia.

Droga podania

Szczepionki podaje się domięśniowo,najlepiej w mięsień naramienny.

Schemat szczepień

Wszystkie trzy szczepionki podaje się w trzech dawkach.Druga dawka po 1-2 miesiącach,trzecia po 6 miesiącach od pierwszej dawki.

Minimalny odstęp między pierwszą a drugą dawką to 4 tygodnie,natomiast między drugą a trzecią dawką to 12 tygodni.

Niewłaściwe dawki lub podane w mniejszych odstępach czasu powinny zostać powtórzone.

Przerwanie cyklu szczepień HPV

Serii szczepień nie trzeba powtarzać od początku.Drugą dawkę trzeba zastosować jak najszybciej a trzecią po minimum 12-tu tygodniach.Jeśli opóźnienie  dotyczy trzeciej dawki,trzeba ją podać jak najszybciej z zastosowaniem tej samej lub innej niż dotychczas szczepionki przeciwko HPV

Jednoczesne podawanie z innymi szczepionkami

Szczepienia przeciwko HPV można podawać z innymi szczepionkami jak przeciwko tężcowi,błonicy i krztuścowi czy czterowalentną przeciwko meningokokom,tego samego dnia ale w inne miejsce ciała.

Szczepienia u osób z niejednoznacznym lub nieprawidłowym wynikiem badania cytologicznego wymazu z szyjki macicy lub zakażeniem HPV

Szczepionka nie wykazuje działania terapeutycznego na istniejące zakażenie HPV lub zmiany w szyjce macicy.Może jednak chronić przed zakażeniem innymi typami HPV oraz chronić przed ponownym zakażeniem po leczeniu.

Przed szczepieniem nie jest potrzebne wcześniejsze badanie w kierunku DNA HPV czy przeciwciał przeciwko HPV.

Karmienie piersią

Kobiety karmiące piersią mogą być szczepione przeciwko HPV

Ciąża

Szczepienie podczas ciąży nie jest zalecane ze względu na zbyt małą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa.Jeżeli kobieta jest w ciąży po rozpoczęciu serii szczepień,pozostałe dawki powinny być podane po zakończenie ciąży.

Szczepienie osób z upośledzoną odpornością

Szczepionki HPV są niezakaźne i można je podawać osobom z osłabioną odpornością wynikającą z chorób lub stosowanych leków.Skuteczność szczepionki może być mniejsza niż u osób z prawidłową funkcją układu immunologicznego.

Badania przesiewowe w kierunku raka szyki macicy u zaszczepionych kobiet

Wytyczne dotyczące przesiewowych badań dotyczących raka szyjki macicy u kobiet zaszczepionych nie ulegają zmianie.

W celu rozszerzenia zakresu immunizacji,osoby zaszczepione szczepionką 2 i 4 walentną mogą mieć zastosowaną szczepionkę 9-walentną.

Dziewczęta przed 15 rokiem życia ,które były zaszczepione co najmniej 2 dawkami szczepionki 2- lub 4-walentnej,mogą być doszczepione dwoma dawkami

szczepionki 9-walentnej podanymi w odstępie 6 miesięcy a po 15 roku życia doszczepienie wymaga pełnego cyklu trzech dawek(publikacja  Van Damme.”Vaccine 2016)

Dotychczasowe obserwacje potwierdzają nieco większą ochronę szczepionki 9-walentnej w profilaktyce zmian dysplastycznych,zwłaszcza wyższego stopnia ale

żadna ze szczepionek nie zapewnia całkowitej skuteczności.

Szczepienia znaczne zmniejszają ryzyko wystąpienia zmian wywoływanych przez zakażenie wirusem HPV ale nie eliminują ich całkowicie.Kobiety które były szczepione nadal powinny poddawać się rutynowym badaniom profilaktycznym.

Artykuł Szczepienie przeciw HPV pochodzi z serwisu Fast Medica.

INSULINA

• Hormon wytwarzany przez trzustkę
• Wydzielany podczas podwyższonego poziomu glukozy we krwi .
• Potocznie mówiąc jest jakby „kluczem” do drzwi naszych komórek , tak by glukoza dostała się do środka. Glukoza jest głównym paliwem dla naszego mózgu, jak i również niezbędna innym komórkom do prawidłowego funkcjonowania.
• Najwięcej insuliny wydzielamy w godzinach porannych  około 6:00-8:00 i wieczornych 18:00-20:00

Teraz  po krótkim objaśnieniu śmiało możemy odpowiedzieć sobie czym jest insulinooporność.  Nie jest traktowana jako choroba, lecz raczej jako zaburzenie czy schorzenie. Oznacza zachwianie równowagi glukozy, objawiające się obniżoną wrażliwością tkanek, szczególnie mięśni, wątroby i tkanki tłuszczowej na działanie insuliny pomimo jej prawidłowego lub podwyższonego stężenia.

Insulinooporność  początkowo może nie dawać nam wyraźnych sygnałów jednak z czasem pojawią się rozmaite dolegliwości.

KIEDY MOŻEMY PODEJRZEWAĆ INSULINOOPORNOŚĆ

• Gdy cierpisz na otyłość, szczególnie brzuszną
• Podejrzewasz predyspozycje genetyczne, w rodzinach gdzie występuje już cukrzyca typu 2 lub IO
• silna potrzeba sięgnięcia po słodycze np. po posiłku
• po przebytej cukrzycy ciążowej
• masz bóle głowy
• masz drżenie rąk
• jesteś senna/y, zmęczona/y po przebudzeniu lub po posiłku bogatym w węglowodany
• masz brązowe przebarwienia w okolicy szyi, pach, karku, piersi, zgięć łokci i kolan
• masz kłopoty z koncentracją
• masz kołatania serca
• masz zaburzenia lipidowe, nieprawidłowy poziom cholesterolu i trójglicerydów
• często puchniesz

Insulinooporność często chodzi w parze z innymi chorobami:

• Choroby układu sercowo-naczyniowego
• Stłuszczenie wątroby
• PCOS
• Choroba Cushinga
• Niedoczynność tarczycy

By sprawdzić, że ciebie dotyczy insulinooporność – WYKONAJ BADANIA

Podstawowym badaniem jest krzywa cukrowa i krzywa insulinowa na czczo, po 1 godzinie i po 2 godzinach po spożyciu 75g glukozy

JAK PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO TESTU OGTT?

• Przed badaniem nie zmieniaj swojej dotychczasowej diety, zaleca się nawet wyższy udział węglowodanów
• Ustal z lekarzem czy możesz odstawić leki przed wykonaniem badania
• Na test zgłoś się na czczo rano
• Zarezerwuj wolny czas, podczas badania musimy pozostać w poczekalni laboratorium
• Ostatni posiłek zjedz 8-10 godzin przed badaniem
• Jeśli masz hipoglikemię, zabierz ze sobą osobę towarzyszącą
• Po obciążeniu w trakcie badania nie przyjmuj płynów
• Ważne by podczas całego badania pozostawać w przychodni i siedzieć

GDY JEDNAK MASZ INSULINOOPORNOŚĆ –  CO DALEJ ?

Przede wszystkim nie ma co wpadać w panikę tylko jak najszybciej zabrać się za zmiany, dobre zmiany. Niestety, jeśli pozostawimy  Insulinooporność  samej sobie to z czasem  będziemy posiadaczami  choroby zwanej cukrzycą typu 2. Oczywiście, aby do tego nie doprowadzić trzeba wdrożyć w życie kilka zmian.

ZDROWA DIETA

W insulinooporności ważna jest odpowiednia dieta, która  powinna być jak najbardziej racjonalnie zbilansowana o niskim indeksie glikemicznym przyczyni się do poprawy insulino-wrażliwości i umożliwi gubienie kilogramów a także wpłynie na poprawę samopoczucia, koncentracji, doda energii, na co dzień. Pomocna będzie także z nadmiernym apetytem.

CZYM ZATEM JEST INDEKS GLIKEMICZNY?

Jest to wskaźnik, który informuje o tym, jak gwałtownie po spożyciu danego produktu spożywczego wzrasta poziom glukozy we krwi.

Produkty o wysokim indeksie  glikemicznym- powodują gwałtowny wzrost poziomu cukru we krwi i duży wyrzut insuliny.

Produkty o niskim indeksie glikemicznym- glukoza z tych produktów uwalnia się powoli, przez co jej stężenie we krwi podnosi się stopniowo. Powoduje to również stopniowy i niewielki wzrost poziomu insuliny.

AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA KONIECZNA ALE NIE KAŻDY RODZAJ JEST WSKAZANY

Regularna aktywność fizyczna poprawi wrażliwość tkanek na insulinę jak i również przyczyni się do  obniżenia masy ciała. W IO zalecany jest  wysiłek o słabym lub średnim natężeniu np.  marsz, jazda na rowerze, pływanie, nordic walking, taniec, aerobic itp. Dopasuj aktywność do swoich upodobań tak by sprawiała Ci ona przyjemność.

RELAKS-ZNAJDŹ CZAS DLA SIEBIE

Czyli odpoczynek, hobby, spacery, sen. Brak snu i ciągły stres pociągnie za sobą inne choroby lub pogłębi już istniejące. Pozwól na to by twój organizm mógł się zregenerować i naładować baterie.

Anna Piaścik

Mgr dietetyk, mgr farmacji

żródło www.dietymedicago.pl

Artykuł JESZ MAŁO, ĆWICZYSZ I NIE CHUDNIESZ? – INSULINOOPORNOŚĆ pochodzi z serwisu Fast Medica.

W zrzucaniu zbędnych kilogramów duże znaczenie ma nasze nastawienie oraz chęć do zmiany swoich nawyków żywieniowych. Aby schudnąć, wcale nie trzeba radykalnie ograniczać ilości spożywanych produktów, warto jednak postawić na zdrowe odchudzanie, uwzględniające naturalną, pełnowartościową żywność.

Zasady, najbardziej  polecane przez dietetyków:

1. Dobrym sposobem na zrzucenie kilogramów jest spożywanie produktów bogatych w tłuszcze wielonienasycone. Wzbogacenie swojego codziennego menu o orzechy, olej lniany, ryby pomoże Ci nie tylko w walce o szczupłą sylwetkę, ale także zmniejszy prawdopodobieństwo zawału lub chorób serca.
2. Zdrowe odchudzanie nie może się obyć bez warzyw i owoców. Są bogate w witaminy oraz minerały, co  sprawia, że powinny one stanowić podstawę Twojego menu.
3. Staraj się ograniczyć do minimum lub całkowicie wykluczyć ze swojego codziennego menu mocno przetworzone produkty. Pamiętaj, że tylko naturalna żywność dostarczy Ci optymalną dawkę składników odżywczych i energii.
4. Jedz produkty bogate w błonnik. Jest sprzymierzeńcem w walce z nadmiarem kilogramów. Daje on poczucie sytości, które pomaga nam ograniczać zjadane porcje. Szczególnie bogate w błonnik są produkty zbożowe, gruboziarniste kasze, warzywa i owoce.
5. Bardzo ważnym elementem dziennego planu żywieniowego jest śniadanie. Nie zjadając pełnowartościowego posiłku o poranku, zazwyczaj staramy się to rekompensować pod koniec dnia, dostarczając naszemu organizmu stanowczo za dużo kalorii.
6. Planując odpowiednią dietę warto brać pod uwagę nie tylko co jeść aby schudnąć, ale także co pić, aby sprawniej pozbyć się niechcianych kilogramów. Za wszelką cenę należy unikać kolorowych, mocno słodzonych napojów. Często spożywane prowadzą do otyłości i nadwagi. Najlepszym sposobem na ugaszenie pragnienia jest woda.
7. Spalaniu tkanki tłuszczowej sprzyja także picie zielonej herbaty oraz słabych herbatek ziołowych ( np. rumianek, koper włoski ), wody z dodatkiem imbiru. Spośród wielu dobroczynnych właściwości tych napoi warto wskazać na przyśpieszanie metabolizmu oraz skuteczne oczyszczanie organizmu.
8. W osiągnięciu szczuplejszej sylwetki z pewnością pomoże Ci odpowiednia ilość białka., tj. jajka, mięso, warzywa strączkowe, ryby, nabiał. Zawarte w tych produktach białko daje poczucie nasycenia, dzięki temu nie sięgamy po dodatkowe porcje.
9. Zaplanuj codzienną aktywność fizyczną. Najlepsza dieta to taka, która jest wspomagana aktywnością fizyczną. Wybierz taką aktywność fizyczną, która sprawia Ci przyjemność bo tylko wtedy będzie trwała także po zakończeniu diety.
10. Polecamy stosowanie do potraw różnych przypraw, np. majeranek, tymianek, oregano, bazylia kurkuma. Dzięki nim przyśpieszymy procesy trawienne a spalanie kalorii stanie się łatwiejsze. Warto dodawać je do zup, sałatek.

Jeśli chcesz dostosować plan żywieniowy do swoich potrzeb, niewątpliwie warto skorzystać z porady dietetyka medycznego.

Pomocne w zrzucaniu zbędnych kilogramów są także niektóre aplikacje mobilne. Jeśli biegasz lub jeździsz na rowerze, z pewnością spodoba Ci się Endomondo Sports Tracker – aplikacja, która pozwala zarejestrować szczegóły Twojej aktywności fizycznej. Wiele dostępnych funkcji sprawia, że jest to program cieszący się niesłabnącą popularnością wśród użytkowników.

Warto zaznaczyć, że kluczem do osiągnięcia pożądanej sylwetki jest racjonalna, dobrze zbilansowana dieta połączona z odpowiednią dawką ruchu. Przykładając większą uwagę do tego co jemy, możemy stracić na wadze bez potrzeby stosowania radykalnych planów żywieniowych

Anna Piaścik

Mgr dietetyk, mgr farmacji

żródło www.dietymedicago.pl

Artykuł Dziesięć zasad które są najbardziej polecane przez dietetyków pochodzi z serwisu Fast Medica.